فصل بيستم در تفسير حكمت به معرفت أئمة عليهم السّلام وأولو النهى به ايشان علي بن إبراهيم روايت كرده است كه : از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدند از تفسير آيهء كريمهء وَلَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ « 1 » يعنى : « بتحقيق كه عطا كرديم لقمان را حكمت » حضرت فرمود كه : مراد از حكمت ، شناختن امام زمان است « 2 » . ودر محاسن برقى وكافى وتفسير عياشى به سند صحيح از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده‌اند در تفسير قول الهى وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً « 3 » يعنى : « هر كس داده شود أو را حكمت ، پس داده شده خير بسيارى را » حضرت فرمود كه : حكمت ، طاعت خدا وشناختن امام است « 4 » . وعياشى به سند ديگر از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده است كه : حكمت ، معرفت امام است واجتناب كردن از كبائرى كه حق تعالى واجب گردانيده از براي آنها آتش جهنم را « 5 » . وأيضا از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده است كه : حكمت ، معرفت أصول دين است

--> ( 1 ) . سورهء لقمان : 12 . ( 2 ) . تفسير قمى 2 / 161 . ( 3 ) . سورهء بقره : 269 . ( 4 ) . محاسن 1 / 245 ؛ كافى 1 / 185 ؛ تفسير عياشى 1 / 151 . ( 5 ) . تفسير عياشى 1 / 151 .